Makers verdienen het minst

Introductie

 * Begin 2023 verschijnt een artikel in Vrij Nederland waarin staat dat makers, de leveranciers van de inhoud van musea en podia, vaak het minst betaald worden en een onzeker bestaan leiden.
 * In 2011 heeft het ministerie van OCW beleid ontwikkeld om particulieren te stimuleren (meer) te geven naar Amerikaans model. Vooral kleinere instellingen lukt het niet om particuliere steun te krijgen.
 * Je kunt je ook afvragen of het wenselijk is dat culturele instellingen voortdurend hun 'verdienvermogen' en 'legitimatie' moeten bewijzen in economische termen. In plaats van gefaciliteerd te worden omwille van hun maatschappelijk belang.
 * Openheid over 'geefgeld' wordt belangrijk gevonden. Waaraan worden welke geldstromen besteed? Welke afspraken zijn daarover gemaakt, wat krijgen sponsoren en gevers maar ook overheden daarvoor terug? En hoeveel houden ontvangende organisaties er uiteindelijk netto aan over? Er wordt ook gepleit voor een gedragscode of morele code, waarbij ook duurzaamheid en fair practice belangrijke factoren zijn.
 * In de cultuur is het hoofddoel om kunst onder de aandacht te brengen van publiek en zo maatschappelijke waarde creëren. In het artikel staat dat we moeten oppassen met een systeem waarbij controle en bureaucratie gaat overheersen. Dan verstart een systeem en krijgt vernieuwing weinig kans. Mensen gaan zich steeds meer aanpassen aan het rigide systeem: ze hebben het gevoel dat het onveranderbaar is. Gevolg is dat niemand zich meer verantwoordelijk voelt voor de negatieve gevolgen ervan, maar die wijt aan 'het stelsel' of 'het beleid'.