Hoe wordt je gelukkig?

< Geluk


 * https://download.365dagensuccesvol.nl/11-lessen-van-jip.pdf
 * Sta open: Niemand kan in de toekomst kijken. Laat je verwachtingen los en sta open voor wat er op je af komt. Ergens open voor staan kun je niet leren, je kunt er hooguit voor kiezen. Neem die beslissing. Pas als je ergens op voor staat kan het bij je naar binnen.
 * Wees in het hier en nu: Stop met het herkauwen van herinneringen, het wegdromen in fantasieën of het bezorgd zijn over wat er nog komt. Hou het hier.
 * Doe niets: We zijn gewend om ons leven op de seconde te plannen. Elke minuut moet vol. En als het niet ons eigen leven is, dan vullen we wel dat van onze kinderen, of dat van onze collega's. Niet doen. Laat leegte ontstaan. Ga eens gewoon zitten - en verder niets.
 * Wees aanwezig: Zie wat er gebeurt. Kijk goed om je heen, naar het leven en de mensen. Verstop je niet achter je telefoon, je laptop of je oordopjes. Kijk naar buiten.
 * Geniet van de mooie dingen: Zie wat er goed gaat, bij jezelf en bij anderen. Geniet van mooie muziek, van de zon die opkomt, van de geur bij de bakker. Zet al je zintuigen open en ontdek wat er is. Het helpt om dat heel actief te doen, dus om letterlijk tegen de bakker te zeggen: "Wat ruikt het hier toch altijd lekker."
 * Wees aardig: Voor jezelf, in eerste instantie. Ga lekker in bad. Vervloek jezelf niet als je iets uit je handen laat vallen. Maar wees ook aardig voor anderen. Sta op in de tram. Ga niet bumperkleven. Haal een kop koffie voor een collega. Geef een compliment.
 * Vergeef jezelf en anderen: We kunnen lang bezig blijven met onze eigen fouten. En fouten die een ander maakt, kunnen we vaak nog lastiger vergeven. Terwijl we er niets aan hebben. Wrok kost energie, maakt je negatiever, wantrouwender en belemmert je in het aangaan van fijne relaties.
 * Leef langzaam: Rijd eens een tijdje niet sneller dan toegestaan. Klok eens hoe snel je normaal gesproken je bord leeg eet - en doe er dan de dag erna twee keer zo lang over. Ren niet om de trein te halen, maar neem de volgende. Vertraag.
 * Doe één ding tegelijk: Eet niet voor de televisie of achter je computerscherm. Bel niet met je moeder tijdens het koken. Voer geen gesprek met je geliefde terwijl je een computerspelletje speelt. Doe dingen om de beurt.
 * Lach: Het is niet alleen zo dat we bij mooie dingen lachen. Het is ook zo dat we meer mooie dingen zien als we lachen.
 * Voel: Je kunt jezelf niet gelukkig denken. Het is volkomen zinloos om je argumenten erbij te pakken en af te vinken of je nu gelukkig bent. Je kunt niet uitleggen of rationaliseren of je nu gelukkig bent. Geluk is redeloos. Je kunt jezelf wel gelukkig voelen. Laat het denken los en voel wat er is.

Op zoek naar betekenis
In de Volkskrant van 24.06.17 staat een interview met Emily Esfahani Smith (Twitter). Emily heeft een boek geschreven met de titel: 'De kracht van betekenis - Hoe zin te geven aan je leven. Volgens Emily zijn we in onze cultuur geobsedeerd door geluk. Iedereen verwacht gelukkig te zijn. Als die belofte niet wordt waargemaakt, leidt dat tot teleurstelling. Temeer omdat alle anderen wel gelukkig lijkt te zijn. Maar het kenmerk van geluk is dat het komt en gaat. Je kunt het niet afdwingen. Afdwingen werkt zelfs averechts. Mensen zouden eigenlijk op zoek moeten gaan naar betekenis. Je verbonden voelen met anderen, een doel hebben in het leven, iets bijdragen aan de gemeentschap, zin ervaren. Geluk is daarvan een bijproduct. Vanuit de positieve psychologie is er steeds meer aandacht voor eudemononisme (term van Aristoteles) i.p.v. op 'vluchtig' geluk. Vluchtig of hedonistisch geluk is gericht op het 'ik': wat moet ik doen om me lekker te voelen? Eudemonimse gaat over het streven naar een goede ziel, naar een deugdzaam leven en voldoening. Een betekenisvol leven is meer gericht op de anderen. Een voorbeeld: het grootbrengen van kinderen geeft doorgaans veel voldoening en betekenis aan het leven. Maar in hedonistische zin zijn mensen met kinderen niet gelukkiger. Ze hebben wel meer 'levenssatisfactie', een diepere vorm van geluk. Volgens Emily dat stress, frustratie en verdriet bij het leven hoort. Je kunt met al die emoties, die we negatief noemen, toch een goed leven leiden. Verdriet bijvoorbeeld doet je even pas op de plaats maken om te reflecteren op je leven. Dat is waardevol. Het helpt je om wijzer te worden. Gebeurtenissen ook vanuit andere perspectieven te zien. Volgens Emily was religie een belangrijke bron van zingeving, een die je bovendien met elkaar deelt. Onderwijs is prachtig, maar ook een stimulans om kritisch na te denken over de waarden van de gemeenschap waarin je leeft, met als mogelijk gevolg dat je afstand neemt. Je ziet veel mensen die stuurloos zijn. Er is geen standaard pas meer dat je kunt bewandelen. Iedereen moet het zelf maar uitzoeken. Miljarden mensen zijn opgetild uit de armoede. Dat is fantastisch, maar dat gaat gepaard met de komst van een existentiële leegte. Kijk maar naar het groeiend aantal depressies en angststoornissen. Ik vermoed dat ook hier een gebrek aan zingeving een rol speelt. En in dat gat springen extremistische organisaties als IS. In de jaren zestig ging studenten studeren om later zinvol werk te kunnen doen of een betekenisvol leven te leiden. Nu is het motief om te gaan studeren vooral: het verlangen naar succes, een presigieuze baan en geld. Pakweg 100 jaar geleden was het de traditionele taak van de universteit om jonge mensen te helpen bij het nadenken over grote levensvragen zoals: wat is het goede leven, hoe kan ik mijn leven betekenis geven. Dat is helemaal verdwenen door de nadruk op onderzoekstaken en het produceren van objectieve, controleerbare waarheden. De vraag stellen: hoe word ik gelukkig, werd opeens gezien als subjectief en amateuristisch. Maar ik denk toch dat het onderwijs de plek is waar jongeren moeten kunnen reflecteren op het leven. Tijdens een lezeing voor de School of Life in Amsterdam vroeg Emily de toehoorders de hand op te steken als een doel hadden in het leven. Er gingen hooguit vijf handen in de lucht. Mensen denk altijd aan doelen met een hoofdletter D. Een idealistisch streven om de wereld te verbeteren of een baan die voelt als een roeping. Dat hoeft natuurlijk helemaal niet. Het is eerder normaal om je carriere niet als roeping te zien. De meeste mensen focussen zich in het leven op wat bescheidenere ambities: een goede moeder, een goede dochter zij, vrijwilligerswerk doen, vrienden helpen die in de penarie zitten. Als in mijn werk alles fout loopt, haal ik troost uit het feit dat ik met dit soort kleine beijdragen iets kan doen voor anderen.